YANGON STORY EP.02 – ถนนในย่างกุ้ง ระทึกและโคตรมันส์[เข้าเมืองแล้ว]

พ้นจากประตูแอร์พอร์ตไม่ถึงสิบวินาที ชายพม่านุ่งโสร่งยืนถือป้ายอยู่เต็มประตู เชื้อชวนให้ใชบริการเช่ารถ บริการไกด์ ซิตี้ทัวร์ แท็กซี่ทั่วไป ทำท่าจะเข้ามาสอบถามตลอดเวลา นี่กระชับเป้สะพายแล้วเดินฝ่าวงล้อมพร้อมกับยกมือแล้วพูด NO NO NO ตลอดเวลา จนกระทั่งหลุดจากจุดนั้นมาได้ก็มายืนรอแท็กซี่ที่บริเวณหนึ่ง แต่รอไปรอมาก็ไม่เห็นจะมีแท็กซี่เปิดไฟว่างสักที นึกขึ้นมาได้ว่าไม่ใช่ประเทศไทยนี่หว่า

แต่ก็ยืนมองอยู่นานก็ไม่เห็นมีแท็กซี่คันไหนผ่านมาเลยเพราะว่าช่วงที่ถึงพม่าเกือบ4ทุ่มแล้ว แท็กซี่ก็ไปรออยู่แต่ตรงหน้าประตูทางเข้า สุดท้ายก็เดินย้อนกลับไปง้อพม่ามุงตรงหน้าแอร์พอร์ตอีกครั้ง คราวนี้ทำใจเย็น เข้าไปถามชายขับแท็กซี่สวมเชิ๊ตนุ่งโสร่งดูแต่งตัวดี พร้อมยื่นแผนที่ย่านดาวน์ทาวน์ย่างกุ้งให้แล้วถามราคา ชายคนนั้นตอบกลับมาว่า 20US โอ้ววววก๊อตต ราคาไม่เบาเลยนะพ่อคุณ เทียบเงินไทยก็600กว่าบาทแล้ว เราหยิบแผนที่คืนแล้วบอกว่า โอเคแต๊งกิ้ว ก่อนจะเดินตามหาเจ้าอื่นอีก 2 -3 คน แถวก็บอกราคาที่ถูกกว่าคือ 10US แต่เพื่อความมั่นใจเราก็เดินเช็คราคาอยู่นานจนสุดท้ายก็คิดว่าราคา 10US น่าจะเป็นราคามาตรฐานสำหรับระยะทางจากสนามบินนานาชาติย่างกุ้งไปย่านดาวน์ทาวน์ [แท็กซี่ย่างกุ้งไม่มีมิเตอร์ คำนวนเอาเองตามเหมาะสม]

สุดท้ายตกลงไปกับโชว์เฟอร์ร่างท้วมท่าทางใจดีคนหนึ่ง พาไปที่รถแท็กซี่ที่มีแอร์แต่ไม่เปิด ระหว่างทางลุงแท็กซี่ก็ถามว่ามาจากไหน เราก็ตอบกลับไปว่าไทยแลนด์ เขาก็พูดสวัสดีครับใส่เลย แต่แกก็พูดเป็นคำเดียวนะ จากนั้นแกก็หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาพร้อมเปิดสถานที่ท่องเที่ยวในย่างกุ้งให้ดูหลายที่ เช่นวัดพระตาหวาน เทพทันใจ มหาเจดีย์ชเวดากอง พระธาตุอินทร์แขวน ล้วนเป็นแลนด์มาร์คของพม่าทั้งนั้น ตบท้ายแกก็ขายของแนบนามบัตรมาให้บอกว่าใช้บริการซิตี้ทัวร์กับแกก็ได้นะ ความสามารถพิเศษของตาลุงคนนี้คือขับรถไปเล่นมือถือไป ชวนคุยไป อีกมือที่ควงพวงมาลัยก็บีบแตรใส่รถคันข้างหน้า ชวนหวาดเสียวตลอดเวลา ลุ้นเว่อร์ ใจวูบทุกครั้งที่แกโค้ง แต่มันส์ดีส่วนเรื่องแกขายทัวร์นั้นก็ตอบกลับไป “คิดว่ามาย่างกุ้งจะเดินเที่ยวมากกว่า”

แกก็ยิ้มๆ และชวนคุยไปเรื่อย ว่าครั้งแรกในพม่าใช่มั้ย ? เมืองไทยเป็นยังไงบ้าง เรื่อยไป เราก็ไม่ได้ใส่ใจมากก็ตอบไป เซย์เยสไป ตาก็มองข้างนอกไปเห็นค่ำคืนขนาดนี้แล้วแต่คนพม่ายังออกมาวิ่งที่สวนสาธารณะริมทะเลสาบอยู่อีก พุ่มไม้ข้างทางแต่งเป็นลวดลายพม่า เราสนใจมองอยู่นานจนโชเฟอร์บอกว่านี่คือทะเลสาบอินเล ทำให้จำขึ้นมาได้เป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ที่ถูกขุดขึ้นมา แถวนี้เป็นบริเวณบ้านคนมีอันจะกิน มองได้สักพักตาลุงโชเฟอร์ก็ถามเป็นภาษาอังกฤษว่า “Most lady popular of Myanmar,You know ? ” เป็นเรื่องแปลกที่เราทั้งสองคนต่างชาติต่างภาษาหันมามองหน้ากันแล้วยิ้มพร้อมกันพูดคำว่า “อองซานซูจี” มันเป็นชื่อที่เพิ่มพลังให้เขาเป็นพิเศษ ความภาคภูมิใจฉายอยู่เบื้องหลังนัยตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังของโชเฟอร์แท็กซี่

โชเฟอร์ชี้นิ้วไปยังสุดโค้งของทางบอกว่า เส้นทางนี้คือทางไปบ้านของอองซานซูจี ริมทะเลสาบอินเล ก่อนที่ขากลับนี่ได้มีโอกาสแวะเที่ยวหน้าบ้านนาง วินาทีที่โชเฟอร์ชี้นิ้วมือให้ดูรู้สึกเหมือนเพลงซาวด์แทรคหนังเรื่อง The Lady ที่มิเชล โหย่ว นำแสดง ค่อยๆเฟดขึ้นในหัวเป็นแบ็คกราวน์ประกอบการเริ่มต้นการเดินทางเข้าสู่ย่างกุ้ง

ตลอดทริปนี้นอกจากเท้าแล้วก็มีแท็กซี่เป็นพาหนะหลักในการเดินทางผ่านหลายถนน เข้าซอกออกซอยจากสนามบินย่างกุ้ง ซึ่งอยู่ตอนเหนือของเมืองตัดผ่านกลางเมืองผ่านชเวดากองไปจนถึงดาวน์ทาวน์เลียบแม่น้ำย่างกุ้งทำให้ได้เห็นชีวิตรายทางตามถนนของพม่าจนเก็บมาเป็นหนึ่งตอนของEP.นี้และคิดว่ามันเป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก

ถนนในอดีตเมืองหลวงแห่งนี้มีรถสามล้อถีบ แท็กซี่ รถยนต์ทั่วไป รถเมล์ รถบรรทุก แต่ไม่มีมอเตอร์ไซค์และจักรยาน บนถนนหลัก แต่ในซอยเล็กๆยังสามารถขับได้ เรื่องข้อห้ามไม่ให้ขับมอเตอร์ไซค์ในย่างกุ้งไม่มีที่มาที่ไปของสาเหตุชัดเจน แต่เป็นเพราะนโยบายของรัฐบาลทหาร ทุกคนเลยต้องทำตาม แต่เมืองอื่นสามารถขับขี่ได้นะ เขาว่ากันว่า[คำๆนี้ไม่ควรค่าแก่การเชื่อถือเลยจริงๆ] เคยมีมอเตอร์ไซค์ปาดขบวนท่านผู้นำจนทำให้สั่งห้ามวิ่ง อีกคนหนึ่งบอกว่าเพื่อลดปัญหาอาชญากรรมเช่นกระชากกระเป๋า ดักปล้น แต่อีกคนก็บอกว่าเป็นเพราะปัญหาการจราจร เลยไม่รู้จะเชื่ออันไหนดี แต่ยังไงก็ตามย่างกุ้งไม่สามารถเอาจักรยานมาปั่นเที่ยวได้และไม่มีพี่วินให้บริการนะจ๊ะ ต้องไปใช้รถอื่นแทน

ในพม่ามีรถเมล์เป็นขนส่งสาธารณะหลักมีทั้งรถเมล์ร้อน รถเมล์แอร์[ที่บางคันก็เห็นเปิดหน้าต่าง] สภาพก็พอๆกับขสมก.บ้านเรา อาจจะเก่ากว่าแต่ขับไว คนแน่นตลอดเวลา จอดทุกป้าย พอถึงแล้วกระเป๋าจะเดินลงจากรถมาเรียกผู้โดยสารต้อนขึ้นรถ (คล้ายบ้านเราเลยว่ะ) แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะโดยสารรถเมล์ เพราะป้ายบอกทางและเลขบอกสายรถเมล์ เป็นเลขพม่า ไม่มีอารบิกเลย ! ใครจะเดินทางด้วยรถเมล์ถ้าไม่อยากจดจำเลขพม่า ก็ถามคนที่ไปด้วยกันแถวป้ายรถเมล์แต่ก็ต้องลุ้นว่าเค้าจะฟังภาษาอังกฤษรู้เรื่องมั้ยนะ อาจจะถามกระเป๋าก็ได้ แต่กิริยามารยาทก็พอๆกับกระเป๋ารถเมล์บ้านเราเลย เอาเป็นว่าไม่อยากวุ่นวายและไม่เดินทางไปไหนไกลแนะนำแท็กซี่ดีกว่า สำหรับนักท่องเที่ยว แต่ใครชอบผจญภัยก็เชิญเลยจ้า ที่สำคัญราคาถูกมากด้วย

มาถึงแท็กซี่เมืองหม่อง ไม่มีมิเตอร์ มีแอร์แต่ไม่เปิด ราคาตามแต่ตกลง ถ้าไม่อยากโดนเอาเปรียบควรถามเจ้าหน้าที่โรงแรมเลยว่าจากที่เราจะเดินทางไปจุดนี้ๆ เป็นเงินเท่าไหร่ จากนั้นค่อยไปเจรจากับแท็กซี่ ถ้าไม่ได้ราคาที่ตั้งไว้ แนะนำโบกคันหลังเลย แท็กซี่ที่พม่าวิ่งเยอะมาก ถี่มาก ไม่ค่อยปฏิเสธนักท่องเที่ยวเท่าไหร่ เวลาต่อราคากับแท็กซี่อย่าเผลอเสนอราคาก่อน ให้เขาพูดราคาออกมาก่อน ไม่อย่างนั้นบางครั้งราคาที่เราหลุดออกไปอาจจะเป็นให้เค้ามากไปก็ได้ ซึ่งตอนที่เราไปก็โดนเอาเปรียบกว่าราคาปกติเกือบทุกครั้ง ครั้งละ 1000จ๊าต หรือประมาณ 1 ดอลล่าร์ แต่ที่หนักสุดคงเป็นขาเข้าเมืองจากสนามบิน ทั้งๆที่สำรวจราคาหลายๆเจ้าแล้วบอกว่าจากแอร์พอร์ตไปดาวน์ทาวน์ 10US ที่ไหนได้ราคามาตรฐานคือ 7US งานนี้โดนเข้าไปตั้ง3 US เกือบร้อยกว่าบาท แต่จะบอกว่าให้เค้าไปเถอะเงินแค่1-3  US คนพม่าสามารถอยู่ได้หลายวันเลยนะ

ปิดท้ายด้วยเรื่องของถนนในย่างกุ้งทางเรียบสะดวกโอเค ไม่มีปัญหาถนนพังเท่าไหร่ แต่มีปัญหารถติด ติดนานด้วย จะมีเด็กมาขายพวงมาลัย ผู้ชายมาเดินขายปฏิทินรูปนายพลอองซาน วีรบุรุษแห่งพม่ากับอองซานซูจี ลูกสาว[ไม่ยักเห็นรูปผู้นำทหาร]

ถนนในย่างกุ้งถูกอังกฤษวางผังเมืองเป็นบล็อกตัดกันเป็นตารางสวยงามเลย โดยเฉพาะย่านดาวน์ทาวน์ แต่บางครั้งบางถนนก็วิ่งได้วันเวย์ คนบนรถบีบแตรกันตลอดเวลาแต่ที่ย่างกุ้งถือว่าน้อยกว่าเมืองอื่นในพม่าแล้วนะ ถ้าหงสาวดีหรือพะโค จะยิ่งกว่านี้อีก

ที่ระทึกสุดๆคือเวลาข้ามถนนรถทุกคันไม่มีการชะลอจ้า เดินฝ่าไปเลยลุ้นระทึกมากว่าจะตายหรือไม่ตาย ทางม้าลายไม่เคยศักดิ์สิทธิ์ ถ้าไม่มั่นใจรอข้ามกับคนพม่าก็ได้ ปลอดภัยไปพร้อมๆกัน หรอ ? นอกจากนี้ทางเท้าสำหรับคนเดินในย่างกุ้งเหมือนกรุงเทพเลยจ้า ของขายเต็ม ทางเดินแทบไม่มี พื้นถนนมีฝุ่นและน้ำหมากกระจายเต็ม บางทีเดินๆอยู่ต้องคอยหลบคนบ้วนน้ำลาย บ้วนน้ำหมากด้วย เรียกได้ว่าเดินทางในพม่า สนุก ตื่นเต้น เกิ๊นนนนนนน แต่บางทีถนนพม่าก็มีมุมสวยๆนะ มีต้นไม้ใหญ่ มีฟุตบาทกว้างๆ [ในตอนเช้า] ข้างทางมีตึกสวยๆให้ดูเป็นอาหารตา เดี๋ยวตอนหลังๆจะเขียนเรื่องตึกสวยๆด้วย

เล่ามาถึงตอนนี้แท็กซี่ก็พามาส่งถึงโฮสเทลแล้ว เอาของขึ้นไปเช็คอิน พนักงานหนุ่มพม่าสองคนยืนต้อนรับแล้วพาเดินไปส่งที่ห้อง ระหว่างที่เดินเราถามราคาว่าจากสนามบินมาโฮสเทล 10 ดอลล่าร์ เอ็กเพนซีฟมั้ย หนุ่มพม่าสองคนถึงกับพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า มันแพงมากกกกก TT

cats

จราจรยามเย็นในย่านดาวน์ทาวน์หน้าตลาดสก๊อต
จราจรยามเย็นในย่านดาวน์ทาวน์หน้าตลาดสก๊อต
ถนนตอนเช้าในย่างกุ้ง เดินเอาวิวสวย ป้อมตำรวจเป็นลายธงชาติ
ถนนตอนเช้าในย่างกุ้ง เดินเอาวิวสวย ป้อมตำรวจเป็นลายธงชาติ
ทางเดินยามเช้า ไร้คนขายของบนฟุตบาต ต้นไม้ใหญ่สวย นึกว่าเดินอยู่สิงคโปร์
ทางเดินยามเช้า ไร้คนขายของบนฟุตบาต ต้นไม้ใหญ่สวย นึกว่าเดินอยู่สิงคโปร์
ป้ายรณรงค์ของยูนิเซฟติดอยู่ตลอดทาง ไม่ให้เอาเด็กไปเป็นทหาร
ป้ายรณรงค์ของยูนิเซฟติดอยู่ตลอดทาง ไม่ให้เอาเด็กไปเป็นทหาร
สะพานข้ามทางรถไฟที่เห็นแหลมๆคือสถานีรถไฟ
สะพานข้ามทางรถไฟที่เห็นแหลมๆคือสถานีรถไฟ
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s